Strzałki wybierają wynik, Enter go otwiera, Esc czyści pole.
Rozdział 3 · Start
Nowe okno to nowy pracownik: kontekst i pamięć
W poniedziałek układasz z czatem jadłospis na tydzień i piszesz, że nie jesz orzechów. Wszystko się zgadza. W czwartek otwierasz nowe okno, prosisz o pomysł na obiad i dostajesz sałatkę z orzechami włoskimi.
W czwartkowej rozmowie nikt o orzechach nie wspomniał, a pamięć aplikacji tego nie zapisała. W firmie to samo dzieje się z cennikiem: w poniedziałek agent liczy na Twoich stawkach, w czwartek bez pliku szuka stawek sam, raz z Warszawy, raz z Krakowa.
Nowe okno to nowy pracownik w pierwszym dniu pracy. Zdolny i szybki, tylko nic nie wie o Tobie ani o tym, co ustaliliście wczoraj.
Co agent ma przed oczami?
Trzy miejsca, z których agent bierze informacje. Biurko to kontekst tej rozmowy: Twoje polecenie, wklejony tekst i ostatnie odpowiedzi. Segregator to instrukcje i pamięć, które aplikacja dokłada na start. Szafa to pliki i dokumenty, z których agent wyjmuje tylko potrzebne fragmenty i kładzie je na biurku.
To, co model widzi w danym kroku, nazywa się kontekstem: instrukcje, fragment rozmowy, wybrane dokumenty i wyniki narzędzi (Anthropic). Plik, do którego agent ma dostęp, nie musi być plikiem, który przeczytał. Ważne rzeczy wskazuj wprost: „aktualny cennik jest w tym pliku, dwa pozostałe są stare”.
Długi materiał ma swój kłopot. W badaniu „Lost in the Middle” z 2023 roku modele gorzej wykorzystywały informacje ze środka długiego tekstu (Liu i in.). Przy ważnej klauzuli zapytaj, gdzie dokładnie ją znalazł.
Na start daj to, co potrzebne dziś, jak student, który pakuje tylko książki na najbliższe zajęcia. Sprawy firmowe, prywatne i nagrania trzymaj w osobnych projektach albo folderach. Cennik z firmy nie musi siedzieć w rozmowie o urlopie.
Limit kończy się szybko? Powód i co z tym zrobić opisuje rozdział Czy to się opłaca.
Jak dać agentowi dobry pierwszy dzień?
Nowy pracownik dostaje na start segregator: czym się zajmujemy i dla kogo, co sprzedajemy, jak odpowiadamy, gdzie leżą materiały. Agentowi dajesz to samo w zwykłym pliku tekstowym. W sprawach prywatnych segregator mówi o Tobie: czego nie jesz, jaki masz sprzęt, ile chcesz wydać, jak lubisz dostawać odpowiedzi.
Najszybciej powstaje z wywiadu, a gdy coś się zmienia w firmie albo w Twoim życiu, poprawiasz go. Niech agent wypyta Ciebie.
Wywiad na start
Przeprowadź ze mną wywiad o mojej firmie albo o mnie. Najpierw zapytaj, o co chodzi. Pytaj po jednym pytaniu, a na koniec spisz wszystko w jeden plik.
Pełna wersja
Przeprowadź ze mną wywiad. Najpierw zapytaj, czy dotyczy mojej firmy, czy mnie, i dalej pytaj tylko o to. Pytaj po jednym pytaniu i dopytuj, kiedy odpowiadam ogólnikami. Przy firmie chcę, żebyś wiedział, czym się zajmujemy i dla kogo, co jest w ofercie i ile kosztuje, czego nie robimy i czego nie obiecujemy, jak odpowiadamy klientom i gdzie leżą nasze materiały. Przy mnie pytaj, czego nie jem, jaki mam sprzęt, ile chcę wydać, co już mam za sobą i jak lubię dostawać odpowiedzi. Na koniec spisz to w jeden plik. Jeśli pracujesz w folderze, dopisz do swojego pliku instrukcji, że na start każdej sesji czytasz ten plik. Jeśli nie możesz zapisywać plików, daj mi tekst do dodania do projektu.
W czacie z projektami plik dodasz do projektu sam, a w czacie bez projektów wkleisz jego treść na początku nowej rozmowy. Asystent pracujący na folderze, np. Claude Code albo Codex, zapisze plik sam. Na starcie każdej sesji czyta swój plik instrukcji: CLAUDE.md albo AGENTS.md (Claude Code, Codex). Inny plik przeczyta, gdy plik instrukcji każe go czytać albo gdy dołączysz go sam. W CLAUDE.md wystarczy wpis @firma.md, który dołącza plik od razu. W AGENTS.md dopisz zdanie „na start przeczytaj firma.md”.
Jak skończyć sesję, żeby jutro nie zaczynać od zera?
Ja kończę każdą sesję jednym słowem: „zamykamy”. Agent dopisuje wtedy do pliku stanu, co zrobiliśmy, co ustaliliśmy i co trzeba było poprawić. Następna sesja czyta ten plik, bo plik instrukcji każe jej od niego zacząć, i rusza tam, gdzie skończyła poprzednia. Taka zapisana procedura, której agent używa na hasło, to skill.
Zamknięcie sesji
Zapisz jako skill procedurę zamknięcia sesji. Na hasło „zamykamy” dopisz na końcu pliku stanu, co zrobiliśmy i co ustaliliśmy, bez usuwania starszych wpisów. W pliku instrukcji zapisz, że każda sesja zaczyna od przeczytania pliku stanu.
Pełna wersja
Zapisz jako skill procedurę zamknięcia sesji. Kiedy powiem „zamykamy”, dopisz na końcu pliku stanu projektu: datę, co zrobiliśmy, co ustaliliśmy, czego się nauczyliśmy i co trzeba było poprawić. Starszych wpisów nie usuwaj ani nie przepisuj, a po zapisie pokaż mi, co dopisałeś. W swoim pliku instrukcji, CLAUDE.md albo AGENTS.md, zapisz, że każda sesja zaczyna od przeczytania pliku stanu. Jeśli nie możesz zapisywać plików, daj mi to samo jako tekst do wklejenia w pliki projektu.
Plik stanu przeczytaj, zanim pójdziesz dalej. Streszczenie też potrafi się pomylić, a wtedy następna sesja zacznie od błędu.
Skąd wiesz, że agent zapamiętał?
„Nauczyłem się” może znaczyć trzy rzeczy: agent poprawił następny wynik, zapisał regułę w pliku albo użył pamięci aplikacji. Zapytaj, która to z nich i gdzie leży zapis. Potem sprawdź w nowej rozmowie neutralny fakt, np. układ planu dnia, który lubisz. Pamięci nie testuj hasłem ani numerem dokumentu. Pamięć, szukanie w dawnych rozmowach i pliki projektu działają różnie zależnie od produktu, planu i ustawień (Claude). Czym pamięć różni się od wyszukiwania w dokumentach i od trenowania modelu, opisuje rozdział Instrukcje, skille, pamięć i wyszukiwanie.
Osobna sprawa to trenowanie modeli na Twoich rozmowach. Na prywatnym koncie sprawdź ustawienia prywatności i wyłącz tę opcję, jeśli rozmawiasz o danych innych osób. Anthropic domyślnie nie trenuje modeli na danych z kont firmowych i z API, czyli z połączenia, przez które z modelu korzystają programy (Anthropic). Stan na październik 2026.
Zapisujemy to tylko w tej przeglądarce.